سیلیکون، به عنوان یکی از فراوانترین عناصر پوستهی زمین، میتواند اساس یک سیستم ذخیرهسازی ارزانتر برای انرژیهای تجدیدپذیر باشد. گروهی از پژوهشگران در مادرید در حال توسعهی یک سیستم ذخیرهی انرژی گرمایی هستند که با استفاده از سیلیکون مذاب، انرژی را ۱۰ برابر بیشتر از گزینههای ذخیرهسازی حرارتی موجود، ذخیره میکند. امید میرود که توسعهی این فناوری، به تولید نسل جدیدی از ایستگاههای حرارتی خورشیدی کم هزینه، جهت ذخیره سازی انرژی خورشیدی در مراکز شهری، منجر شود. از چالشهای عمدهای که منابع انرژی تجدیدپذیر مانند باد و خورشید در حال حاضر با آن روبرو هستند، مشکل ذخیرهسازی است. بنابراین برای گسترش کاربرد این منابع، توانایی ما باید در ذخیرهی انرژی مازاد بهبود یابد؛ به طوری که شهرها شبها یا زمانی که خورشید نمیتابد یا باد نمیوزد نیز دسترسی مناسب به انرژی داشته باشند. در حال حاضر تکنولوژی باتری به اندازهی کافی توسعه نیافته است، بنابراین محققان در زمینههای مختلف صنعت طیف گستردهای از ایدهها را جهت بهبود ذخیرهسازی انرژی بررسی میکنند. مثلا یک سیستم انرژی حرارتی خورشیدی تجاری که حرارت

پژوهشگران آلمانی روش الکتروشیمیایی ابداع کردهاند که میتوان فلزات را به هر سطحی همچون دیگر فلزات به شکلی ناگسستنی متصل کرد. هر فلزی را نمیتوان با فلز دیگر جوش داد، این نکته را حتی مهندسانی غیر از مهندسان مواد و متالورژی نیز میدانند. البته میتوان این دو فلز را با کمک چسب به یکدیگر پیوند داد ولی این کار نیز به پژوهش بسیار توسط محققان در دانشگاه کیل آلمان نیاز داشته است. پژوهشگران طی این پژوهش فرایند خوردگی الکتروشیمیایی را ابداع کردهاند که آنها را قادر میسازد دو فلز ناهمگون را به سادگی به همدیگر متصل کنند. این فرایند نه تنها انواع فلزات را به همدیگر متصل میکند بلکه میتواند یک فلز را تقریبا به هر سطح دیگری متصل کند. طی این فرایند که مجسمه سازی نانویی نام گرفته است، لایهی بسیار نازکی از سطح فلز در حد یک چهارم قطر تار موی انسان دستخوش تغییر قرار میگیرد و ساختارهای زیر این لایه کاملا پایدار و دست نخورده باقی میمانند. در این روش به محض اعمال فرایند، سطح فلز یه شکلی قابل مشاهده توسط چشم انسان مات و غیر درخشان میشود، البته این سطح در زیر میکروسکوپ نمای بهتری پیدا خواهد کرد چرا ک

الکتروریسی فرآیندی جهت تولید انواع نانوالیاف و میکروالیاف از محلولهای مواد پلیمری، سرامیکی و یا محلولهای کامپوزیتی متشکل از پلیمر- نانوذرات و همچنین مذابهای مواد مذکور میu206dباشد. این ایده را اولین بار زلنی(zeleny) مطرح، سپس در سال ۱۹۳۴ فرماهالز آن را ثبت و در سال ۱۹۹۰ دکتر رنکر (Reneker) آن را بازسازی کرد. در روش الکتروریسی هم از مذاب و هم از محلول پلیمری میتوان استفاده کرد. الکتروریسی را ریسندگی الکترواستاتیکی و یا برقریسی نیز نامیدهu206dاند. این روش برای تولید نانوذرات از طریق فرایند الکترواسپری نیز کاربرد دارد.در روش الکتروریسی از یک منبع تغذیه ولتاژ بالا جهت تولید بار الکتریکی در جریان محلول یا مذاب پلیمری استفاده میu206dشود. بهمنظور تولید نانوالیاف، یکی از الکترودهای منبع تغذیه ولتاژ بالا به محلول پلیمری و الکترود دیگر به زمین و یا به جمعکننده رسانا متصل میگردد. با عبور محلول از درون لوله موئینه، در اثر میدان الکتریکی حاصل از منبع تغذیه ولتاژ بالا مابین نوک لوله موئینه و جمعکننده متصل به زمین، سیال باردار شده و از نوک لوله موئینه به سمت جمعکننده کشیده میu206dشود. در اثر حرکت سیال، ح

لینک دانلول کل متن ، مشعل های گازی و گازوئیلی ، آشنایی و تعمیرات - 48 صفحه

جوشکاري با گاز يا شعله يکي ازاولين روشهي جوشکاري معمول در قطعات آلومينيومي بوده و هنوز هم در کارگاههي کوچک در صنيع ظروف آشپزخانه و دکوراسيون و تعميرات بکارميرود. در ين روش فلاکس يا روانساز يا تنه کار بري برطرف کردن ليه اکسيدي بکار ميرود.مزيا:سادگي فريند و ارزاني و قابل حمل و نقل بودن وسيل محدوده کاربرد:ورقهي نازک 0.8تا 1.5ميليمترمحدوديتها:باقي ماندن روانساز لابلي درزها و تسريع خوردگي - سرعت کم – منطقه H.A.Zوسيع است .قطعات بالاتر از 2.5ميليمتر را به دليل عدم تمرکز شعله و افت حرارت بين روش جوش نميدهند.حرارت لازم در ين روش از واکنش شيمييي گاز با اکسيژن بوجود مي يد.حرارت توسط جابجيي و تشعشع به كار منتقل مي شود. قدرت جابجيي به فشار گاز و قدرت تشعشع به توان چهارم درجه حرارت شعله بستگي دارد. لذا تغيير اندکي در درجه حرارت شعله مي تواند ميزان حرارت تشعشعي و شدت آنرا بمقدار زيادي تغيير دهد.درجه حرارت شعله به حرارت ناشي از احتراق و حجم اکسيژن لازم بري احتراق و گرمي ويژه و حجم محصول احتراق(گازهي توليد شده) بستگي دارد. اگر از هوا بري احتراق استفاده شود مقدار ازتي که وارد واکنش سوختن نمي ش

لینک دانلود دانلود کتاب مهندسی مواد ، اشبی - 20 مگابایت

گرافین همانند آهن، یک رسانای خالص است؛ از اینرو پژوهشگران در صدد بهکارگیری آن در مواردی مانند آنتنها هستند. در کنار این پژوهشها، دانشمندان موسسهی CNR-ISOF ایتالیا که بخشی از کنسرسیوم Graphene Flagship اروپا است، بهتازگی یک آنتن ارتباط حوزهی نزدیک (NFC) مبتنی بر گرافین توسعه دادهاند. این آنتن برخلاف نمونههای فعلی، منعطف است و نسبت به آنها دوام بیشتری دارد. آنتنهای انافسی راهکاری ساده و در دسترس برای انتقال اطلاعات بین دو دستگاه به شمار میروند. هر زمان که شما به دنبال راهی برای انتقال حجم کمی از داده از فاصلهای نسبتا کم و بهصورت بیسیم باشید، بهاحتمال زیاد استفاده از یک آنتن NFC، راهکاری مناسب خواهد بود. از این آنتنها در کارتهای امنیتی، ردگیری موجودی انبار و سیستمهای پرداخت نیز استفاده میشود. یکی از مهمترین اهداف در توسعهی فناوریهای مدرن، جایگزینی فلزات با موادی ارزان، کممصرف و قابل بازیافت است. با توجه به ویژگیهای منحصربهفرد گرافین، از این ماده میتوان در ساخت آنتنهای کاملا منعطف استفاده کرد. البته تنها کنسرسیوم Graphene Flagship و موسسهی CNR-ISOF به ا